Nog één nachtje slapen... dan stap ik op het vliegtuig naar New Delhi voor wat volgens mij één van de bijzonderste belevenissen wordt die ik ooit heb meegemaakt. Dat verdient een goede verslaglegging en daarom heb ik voor India een aparte blogsite aangemaakt, die ik zo up-to-date als mogelijk bij ga proberen te houden. Het adres is:
Friday, May 8, 2009
Wednesday, April 1, 2009
Ik ga op reis en ik neem mee...
Buiten gaat het behoorlijk te keer. Hagel, harde wind, een typische maartse bui. Maar ik merk er weinig van. In mijn hoofd ben ik duizenden kilometers ver weg. De bestemming van mijn dagdroom? India...
Begin mei is het afgelopen met dromen. Want ergens rond het weekeinde van 10 mei zwaai ik dag met mijn handje en vertrek ik voor zes weken naar India. 'Business or pleasure'? Ha... allebei! Mijn werkgever Romae zendt namelijk voor het eerst een webcontentspecialist uit naar een ontwikkelingsproject. Romae houdt niet van mooie praatjes als het gaat om maatschappelijk verantwoord ondernemen; actie ondernemen en zo het verschil maken is het motto! Ik ben de gelukkige die 't spits mag afbijten als webcontentspecialist die in een ontwikkelingsproject voor Romae aan de slag gaat.
Het wordt dus India! Vier weken ga ik in de stad Tiruchirapally bij drie ngo's aan de slag met webprojecten. Een school en een microkredietproject hebben al een eenvoudige website. Ze hebben dringend behoefte aan een flinke update van deze sites. Vormgeving en structuur moeten op de schop en de functie van fundraising moet worden geoptimaliseerd. De overkoepelende organisatie heeft nog geen website. Voor deze organisatie staat het in de lucht brengen van een eenvoudige basiswebsite op het programma. Dus niet alleen wat werkplek betreft, maar ook projectinhoudelijk wordt het een pittig traject. Maar ik heb er ontzettend veel zin in!
Inmiddels ben ik de gelukkige bezitter van een visum, drie vaccinaties voor ziektes die ik liever vergeet en tickets voor vluchten met exotische vliegtuigmaatschappijen die namen dragen als Kingfisher airlines. Het avontuur gaat dus écht gebeuren! Op mijn capuchon tikt de kille maartse regen, maar in mijn neus bespeur ik al de geur van exotische curry's...
Elders op internet
Begin mei is het afgelopen met dromen. Want ergens rond het weekeinde van 10 mei zwaai ik dag met mijn handje en vertrek ik voor zes weken naar India. 'Business or pleasure'? Ha... allebei! Mijn werkgever Romae zendt namelijk voor het eerst een webcontentspecialist uit naar een ontwikkelingsproject. Romae houdt niet van mooie praatjes als het gaat om maatschappelijk verantwoord ondernemen; actie ondernemen en zo het verschil maken is het motto! Ik ben de gelukkige die 't spits mag afbijten als webcontentspecialist die in een ontwikkelingsproject voor Romae aan de slag gaat.
Het wordt dus India! Vier weken ga ik in de stad Tiruchirapally bij drie ngo's aan de slag met webprojecten. Een school en een microkredietproject hebben al een eenvoudige website. Ze hebben dringend behoefte aan een flinke update van deze sites. Vormgeving en structuur moeten op de schop en de functie van fundraising moet worden geoptimaliseerd. De overkoepelende organisatie heeft nog geen website. Voor deze organisatie staat het in de lucht brengen van een eenvoudige basiswebsite op het programma. Dus niet alleen wat werkplek betreft, maar ook projectinhoudelijk wordt het een pittig traject. Maar ik heb er ontzettend veel zin in!
Inmiddels ben ik de gelukkige bezitter van een visum, drie vaccinaties voor ziektes die ik liever vergeet en tickets voor vluchten met exotische vliegtuigmaatschappijen die namen dragen als Kingfisher airlines. Het avontuur gaat dus écht gebeuren! Op mijn capuchon tikt de kille maartse regen, maar in mijn neus bespeur ik al de geur van exotische curry's...
Elders op internet
- People4Change is de intermediair die de match legt tussen specialist en project en de praktische zaken rondom de uitzending regelt .
- Bekijk de website van de school in India waar ik een audit en optimalisatietraject voor ga doen
- Bekijk de website van het microkredietproject in India waar ik een audit en optimalisatietraject voor ga doen
- Tiruchirapalli is de stad in de zuidelijke Indiaase provincie Tamil Nadu waar de projecten zijn gehuisvest waar ik aan ga werken en waar ik vier weken zal verblijven
- Zoek in google earth op 'Tiruchirapalli, in' om veel interessante informatie te bekijken over de stad.
Sunday, February 22, 2009
Mensenreparatieweek
Een mens is geen machine. Arnold Schwarzenegger uitgezonderd uiteraard. En alle gebotoxte celebreties vergeet ik ook maar even gemakshalve. Een mens is geen machine. Maar begeef je in het ziekenhuiscircuit en je ziel en zaligheid zijn niet meer waard dan een bezoekje aan de PC-boer op de hoek.
Mijn familie vergrijst (80+). De tegeltjeswijsheid leert dat de ouderdom komt met gebreken. En zo komt het te pas dat mijn naamgever (Jan) morgen op mag voor zijn eerste chemokuur om een agressieve longkanker te bestrijden. Vrijdag volgt zijn broer, mijn vader en andere naamgever (Aart), die kennis mag maken met de de liesbreukpoli in Zeist voor een reparatie van dit nare kwaaltje. "Alsof ik een fietsband ga plakken” vertelde de chirurg met een blije glimlach tijdens de intake. Yeah right...
Is de mens een machine? Alsof je een fietsband repareert. Stop er wat chemicaliën in. Mix het met een forse dosis radio-activiteit. Even schudden: klaar!
In het Universiteitsmuseum te Utrecht kan je een rariteitenkabinet bekijken van medische ontwikkelingen uit de afgelopen eeuw. Een voet-aangedreven tandartsboor: auw! Doe mij maar een spuit en een fijn elektrisch aangedreven diamantboortje. Foetussen met dubbele hoofden en zes vingers, een rondje Museumkwartier en je weet alles wat je eigenlijk niet wilt weten.
Een mens is geen machine. De komende week geven geliefde familieleden zich over aan de verworvenheden van de medische wetenschap. De één gaat de strijd aan tegen een helse longkanker, de ander wil af van een liesbreuk.
Mijn hoofd is geen verzameling van nullen en éénen. Een mens is geen machine! Toitoi voor de mensen die 'seriously' gaan kennismaken met het medische circuit...
Mijn familie vergrijst (80+). De tegeltjeswijsheid leert dat de ouderdom komt met gebreken. En zo komt het te pas dat mijn naamgever (Jan) morgen op mag voor zijn eerste chemokuur om een agressieve longkanker te bestrijden. Vrijdag volgt zijn broer, mijn vader en andere naamgever (Aart), die kennis mag maken met de de liesbreukpoli in Zeist voor een reparatie van dit nare kwaaltje. "Alsof ik een fietsband ga plakken” vertelde de chirurg met een blije glimlach tijdens de intake. Yeah right...
Is de mens een machine? Alsof je een fietsband repareert. Stop er wat chemicaliën in. Mix het met een forse dosis radio-activiteit. Even schudden: klaar!
In het Universiteitsmuseum te Utrecht kan je een rariteitenkabinet bekijken van medische ontwikkelingen uit de afgelopen eeuw. Een voet-aangedreven tandartsboor: auw! Doe mij maar een spuit en een fijn elektrisch aangedreven diamantboortje. Foetussen met dubbele hoofden en zes vingers, een rondje Museumkwartier en je weet alles wat je eigenlijk niet wilt weten.
Een mens is geen machine. De komende week geven geliefde familieleden zich over aan de verworvenheden van de medische wetenschap. De één gaat de strijd aan tegen een helse longkanker, de ander wil af van een liesbreuk.
Mijn hoofd is geen verzameling van nullen en éénen. Een mens is geen machine! Toitoi voor de mensen die 'seriously' gaan kennismaken met het medische circuit...
Saturday, February 7, 2009
Naar het toilet
Op het werk ben ik verhuisd naar een nieuwe kamer in een andere vleugel van het gebouw. Het is altijd weer even wennen, zo'n nieuwe plek. Maar als je mij vraagt wat de grootste verandering is, dan heb ik niet over het vernieuwde uitzicht, maar moet ik verwijzen naar het toilet. Niet alleen de potjes en urinoirs zijn anders, maar ook kom je er bewoners tegen van afdelingen waar je voorheen nog niet zo'n intiem contact mee had.
Niemand praat er graag over, maar over de sanitaire gewoontes van toiletbewoners zou je menig boekje vol kunnen schrijven. Dat voor straks, eerst maar eens de fysieke eigenschappen van het nieuwe onderkomen voor plasje en poepje tegen het licht houden. Bij de eerste inspectie maakte ik meteen een mindwarp naar het begin van de jaren 80. Met de middelbare school gingen we wel eens op kamp. Je kwam dan terecht op een massale tweederangscamping of een echt kamp, met barakken enzo. Nou, denk aan het sanitair van een goedkopere camping en je hebt voor ogen wat tegen me knipoogde toen ik de deur van het herentoilet voor het eerst opende.
Het heeft ook wel weer z'n positieve kanten. Door het open karakter (de deuren hebben geen onderkant, dus zelfs een onvoorziene zondvloed is geen probleem) van het nieuwe toilettenblokje, is het eenvoudig om contact te maken en houden met anderen die de babi pangang van gisteren komen wegbrengen.
Er wordt een kindje geboren! Mijn mobieltje viel bijna in de pot toen ik aanstalten maakte om 112 te bellen. Uit het hokje naast mij klonken namelijk geluiden die ik herkende van reality tv. Maar nee, de diepte van het gekreun verraadde teveel testosteron en ik stopte mijn mobieltje weer weg. Ik betrap me erop dat ik altijd een gezicht probeer te koppelen aan het gegrom, gekreun, gerochel, gefluim en gekerm uit dat hokje naast me. Is het soms die klerk in véél te bontgekleurd overhemd die altijd zijn ogen wegdraait als ik hem passeer op de gang? Of toch die brutale grapjas waarvan iedereen zich afvraagt wat nou precies zijn functie is?
Dan heb je de gehaasten. Zit je lekker stil de denker van Rodin na te doen, komt er een wervelwind je intieme wereldje binnengeraasd. Aan jouw deur trekken (je ziet het rode vlakje van het slot toch, súkkel!). Volgende hokje. De halve voorraad wc-papier wordt in één haal van de rol getrokken, plons plons, drie keer doortrekken en wég is 'ie weer. Onthaasten man, ontháásten!
Maar hoe interessant deze dagelijkse 'in vivo' studie ook is, voor mijn gemoed is alle onrust op het veredelde campingtoilet teveel geworden. Temeer omdat de kamer van het afdelingshoofd strategisch is gelegen tegenover de ingang van 'het kleinste kamertje'! Mijn oplossing? Ik sluip slinks naar mijn favoriete potje in de lege kantoorvleugel die we hebben achtergelaten na de verhuizing. Lekker stil, lekker schoon en lekker vertrouwd!
Niemand praat er graag over, maar over de sanitaire gewoontes van toiletbewoners zou je menig boekje vol kunnen schrijven. Dat voor straks, eerst maar eens de fysieke eigenschappen van het nieuwe onderkomen voor plasje en poepje tegen het licht houden. Bij de eerste inspectie maakte ik meteen een mindwarp naar het begin van de jaren 80. Met de middelbare school gingen we wel eens op kamp. Je kwam dan terecht op een massale tweederangscamping of een echt kamp, met barakken enzo. Nou, denk aan het sanitair van een goedkopere camping en je hebt voor ogen wat tegen me knipoogde toen ik de deur van het herentoilet voor het eerst opende.
Het heeft ook wel weer z'n positieve kanten. Door het open karakter (de deuren hebben geen onderkant, dus zelfs een onvoorziene zondvloed is geen probleem) van het nieuwe toilettenblokje, is het eenvoudig om contact te maken en houden met anderen die de babi pangang van gisteren komen wegbrengen.
Er wordt een kindje geboren! Mijn mobieltje viel bijna in de pot toen ik aanstalten maakte om 112 te bellen. Uit het hokje naast mij klonken namelijk geluiden die ik herkende van reality tv. Maar nee, de diepte van het gekreun verraadde teveel testosteron en ik stopte mijn mobieltje weer weg. Ik betrap me erop dat ik altijd een gezicht probeer te koppelen aan het gegrom, gekreun, gerochel, gefluim en gekerm uit dat hokje naast me. Is het soms die klerk in véél te bontgekleurd overhemd die altijd zijn ogen wegdraait als ik hem passeer op de gang? Of toch die brutale grapjas waarvan iedereen zich afvraagt wat nou precies zijn functie is?
Dan heb je de gehaasten. Zit je lekker stil de denker van Rodin na te doen, komt er een wervelwind je intieme wereldje binnengeraasd. Aan jouw deur trekken (je ziet het rode vlakje van het slot toch, súkkel!). Volgende hokje. De halve voorraad wc-papier wordt in één haal van de rol getrokken, plons plons, drie keer doortrekken en wég is 'ie weer. Onthaasten man, ontháásten!
Maar hoe interessant deze dagelijkse 'in vivo' studie ook is, voor mijn gemoed is alle onrust op het veredelde campingtoilet teveel geworden. Temeer omdat de kamer van het afdelingshoofd strategisch is gelegen tegenover de ingang van 'het kleinste kamertje'! Mijn oplossing? Ik sluip slinks naar mijn favoriete potje in de lege kantoorvleugel die we hebben achtergelaten na de verhuizing. Lekker stil, lekker schoon en lekker vertrouwd!
Wednesday, January 21, 2009
Een boekje open over meneer Aart
Er zijn van die mensen, die noemen mij 'meneer Aart'. Het is hun goed recht, maar ik heb er de schurft aan. Want aan wie denk je dan meteen? Juist: aan meneer Aart. De norsige kindervriend uit Sesamstraat. Visioenen van blij lachende kindergezichtjes, Pino's, Koekiemonsters en hoe al dat Sesamstraatspul nog meer heet.
Misschien komt het als een onthutsende onthulling voor je, maar meneer Aart is helemaal niet zo'n gezellige kindervriend. Sterker nog: Aart Staartjes is een neukaap! Ja, je leest het goed: voormalig acteur in een goedkope film met softporno-elementen van vaderlandse bodem. Dat had je niet verwacht hè?
In mijn virtuele videotheek kwam ik een rolprent uit de Filmmuseumcollectie tegen. 'Ibiza, zon en zonde' is de titel. Voeg daarbij het productiejaar van de film (1969, een jaar na de komst van yours truly) en mijn nieuwsgierigheid was gewekt. En raad eens wie de hoofdrol speelt? Juist: Aart Staartjes. Als pain-in-the-ass televisiejournalist die zijn nozemachtige nieuwsgierigheid aan het einde van de film met de dood moet bekopen. Niet voordat hij on-meneer Aartachtig op het strand en in een in aanbouw zijnd gebouw lekker in zijn blote kont rollebolt met voor die tijd lekkere wijven. In de verste verte geen Bert, Ernie of Sien te zien! Wel een swaffelende Aart, hoewel dát op het korrelige zwartwit moeilijk te bewijzen is.
Ik heb niks tegen Aart Staartjes hoor. ;-) 'Ibiza, zon en zonde' is geen hoogstandje in de Nederlandse filmgeschiedenis, maar wél een voorbeeld hoe je met een zeer beperkt budget een statement maakt tegen de gevestigde filmindustrie. Mocht je je een keer vervelen... haal het DVD'tje eens in je videotheek. Maar noem mij nooit meer 'meneer Aart'! Tenzij je er een potje rollebollen op een exotisch strand tegenoverstelt natuurlijk.
Misschien komt het als een onthutsende onthulling voor je, maar meneer Aart is helemaal niet zo'n gezellige kindervriend. Sterker nog: Aart Staartjes is een neukaap! Ja, je leest het goed: voormalig acteur in een goedkope film met softporno-elementen van vaderlandse bodem. Dat had je niet verwacht hè?
In mijn virtuele videotheek kwam ik een rolprent uit de Filmmuseumcollectie tegen. 'Ibiza, zon en zonde' is de titel. Voeg daarbij het productiejaar van de film (1969, een jaar na de komst van yours truly) en mijn nieuwsgierigheid was gewekt. En raad eens wie de hoofdrol speelt? Juist: Aart Staartjes. Als pain-in-the-ass televisiejournalist die zijn nozemachtige nieuwsgierigheid aan het einde van de film met de dood moet bekopen. Niet voordat hij on-meneer Aartachtig op het strand en in een in aanbouw zijnd gebouw lekker in zijn blote kont rollebolt met voor die tijd lekkere wijven. In de verste verte geen Bert, Ernie of Sien te zien! Wel een swaffelende Aart, hoewel dát op het korrelige zwartwit moeilijk te bewijzen is.
Ik heb niks tegen Aart Staartjes hoor. ;-) 'Ibiza, zon en zonde' is geen hoogstandje in de Nederlandse filmgeschiedenis, maar wél een voorbeeld hoe je met een zeer beperkt budget een statement maakt tegen de gevestigde filmindustrie. Mocht je je een keer vervelen... haal het DVD'tje eens in je videotheek. Maar noem mij nooit meer 'meneer Aart'! Tenzij je er een potje rollebollen op een exotisch strand tegenoverstelt natuurlijk.
Thursday, January 8, 2009
De Apocalyps, aka een tripje naar Bad Bentheim
Frodo houdt van autorijden, Frodo houdt van fotograferen. Ik houd van schattenzoeken met een GPS. Dat gaat prima samen! Hoewel de agenda's natuurlijk weer eens niet matchten, lukte het tóch om een datum te prikken. Daar gingen we dan, zaterdag 26 juli 2008, gewapend met elektronica en gadgets richting de Duitse grens.
Het was een warme, broeierige dag. Frodo vond het wel boeiend, dat schatzoeken met een GPS. Met name omdat je soms op van die überbizarre plekken terechtkomt. En daar kun je dan weer mooie foto's maken. Klam zwetend trokken we van locatie naar locatie rondom de Drieländersee. Wij hebben er een punt voor, de Duiters natuurlijk meteen weer een heel meer. Het derde land is overigens Nederland. Eigenlijk stiekem toch een stukje van Duitsland, we wísten het wel!
Een laatste GPS-schat moesten we laten schieten omdat de hemel boven de Dreiländersee in een opmerkelijk tempo van vaaglichtblauw veranderde in gitzwart. Onheilspellend rolde een flink onweer het meer op. Maar goed, je bent in Duitsland en daar kun je lekker eten voor weinig. Door een tropische bui reden we voorzichtig naar Bad Bentheim. Soms hagelde het zo hard dat Frodo even stopte. Er zat een barst in de voorruit en of die bestand was tegen dergelijk natuurgeweld, dat was maar de vraag.
Op een weiland voor de markante burcht die uitkijkt over het stadje Bad Bentheim hebben we in een biertent enkele genoeglijke uurtjes doorgebracht onder het genot van een drankje (nauwelijks te tillen, je snapt het; daar hebben ze geen 'fluitjes') en een lekkere maaltijd.
We vermoedden niet, dat het leuke tripje naar Duitsland zou eindigen met één van de meest fascinerende schouwspelen die we beiden ooit gezien hadden. Na het passeren van de Nederlandse grens en na enige kilometers rijden leek ging het daglicht op de snelweg A1 plotseling uit. En het was nog lang geen nacht! De nacht werd apocalyptisch verlicht door een continu geflits van een groots onweersvuurwerk aan de horizon. En regen, zóveel regen... Records zijn er die avond niet gebroken meldt het KNMI in retrospectief, maar toen we ter hoogte van Voorthuizen reden, regende het inmiddels bijna 40 mm per uur.
Sommige mensen zochten een veilig heenkomen op de vluchtstrook. Ik keek Frodo aan. Rond zijn mond speelde zijn kenmerkende mysterieuze glimlachje. Niets aan de hand. Frodo houdt van autorijden.
Op 31 december 2008 zijn Frodo en zijn vriendin Simone fataal verongelukt. Lieve vriend Frodo, ik vind het onverteerbaar, onbegrijpelijk en te verschrikkelijk voor woorden dat we geen avonturen meer zullen beleven samen.
Utrecht, 8 januari 2008
Het was een warme, broeierige dag. Frodo vond het wel boeiend, dat schatzoeken met een GPS. Met name omdat je soms op van die überbizarre plekken terechtkomt. En daar kun je dan weer mooie foto's maken. Klam zwetend trokken we van locatie naar locatie rondom de Drieländersee. Wij hebben er een punt voor, de Duiters natuurlijk meteen weer een heel meer. Het derde land is overigens Nederland. Eigenlijk stiekem toch een stukje van Duitsland, we wísten het wel!
Een laatste GPS-schat moesten we laten schieten omdat de hemel boven de Dreiländersee in een opmerkelijk tempo van vaaglichtblauw veranderde in gitzwart. Onheilspellend rolde een flink onweer het meer op. Maar goed, je bent in Duitsland en daar kun je lekker eten voor weinig. Door een tropische bui reden we voorzichtig naar Bad Bentheim. Soms hagelde het zo hard dat Frodo even stopte. Er zat een barst in de voorruit en of die bestand was tegen dergelijk natuurgeweld, dat was maar de vraag.
Op een weiland voor de markante burcht die uitkijkt over het stadje Bad Bentheim hebben we in een biertent enkele genoeglijke uurtjes doorgebracht onder het genot van een drankje (nauwelijks te tillen, je snapt het; daar hebben ze geen 'fluitjes') en een lekkere maaltijd.
We vermoedden niet, dat het leuke tripje naar Duitsland zou eindigen met één van de meest fascinerende schouwspelen die we beiden ooit gezien hadden. Na het passeren van de Nederlandse grens en na enige kilometers rijden leek ging het daglicht op de snelweg A1 plotseling uit. En het was nog lang geen nacht! De nacht werd apocalyptisch verlicht door een continu geflits van een groots onweersvuurwerk aan de horizon. En regen, zóveel regen... Records zijn er die avond niet gebroken meldt het KNMI in retrospectief, maar toen we ter hoogte van Voorthuizen reden, regende het inmiddels bijna 40 mm per uur.
Sommige mensen zochten een veilig heenkomen op de vluchtstrook. Ik keek Frodo aan. Rond zijn mond speelde zijn kenmerkende mysterieuze glimlachje. Niets aan de hand. Frodo houdt van autorijden.
Op 31 december 2008 zijn Frodo en zijn vriendin Simone fataal verongelukt. Lieve vriend Frodo, ik vind het onverteerbaar, onbegrijpelijk en te verschrikkelijk voor woorden dat we geen avonturen meer zullen beleven samen.
Utrecht, 8 januari 2008
Monday, October 13, 2008
Het shopping inferno
Wie mij een beetje kent, weet dat 'shoppen' niet bovenaan staat in mijn lijstje van favoriete activiteiten. Maar onlangs moest ik er toch aan geloven. Mijn achternichtjes (28 en 30 jaar oud) uit Wuppertal waren namelijk op bezoek.
Wuppertal is een grote stad in het Ruhrgebied. Markant is de 'Schwebebahn' aldaar, een uniek openbaar vervoersysteem uit het begin van de vorige eeuw. Er is zelfs een legende van een circusolifantje dat uit een wagen van de Schwebebahn gesprongen zou zijn en later ongedeerd uit het riviertje de Wupper weer opdook. Maar hippe kleren? Die vind je niet in Wuppertal. Daar moet je voor in Utrecht zijn.
Toen de wervelwind uit Wuppertal zich eenmaal geïnstalleerd had in
mijn huisje werd er weinig tijd verspild. En zo begon een shoppingtocht in Utrecht waarbij ik van de ene in de andere verbazing
viel. Zelf kom ik nooit veel verder dan C&A of P&C als ik een keer gek doe. Maar er is dus meer.
Sommige kledingboetiekjes voor dames hebben goed nagedacht. Ze hebben stoelen neergezet voor manlief die mee moet shoppen. Zo heb ik vanuit luxe zetels, een high seat voor een tennis arbiter en vanaf een poef eens rustig kunnen kijken. Zien hoe jonge en minder jonge dames borsten, billen en buik in de meest merkwaardige omhullingen proberen te persen. Ja ja, Sonja Bakker heeft nog veel dames niet bereikt.
'Mijn' Duitse dames deden overigens naar hartelust mee. Af en toe klonk er een daverend lachsalvo vanuit een omkleedhokje. Soms mocht ik even achter het gordijn gluren... er werd terecht gelachen.
Groot was de teleurstelling van de Mädels toen bleek dat in Utrecht op zaterdag de meeste winkels om 17.00 uur de poorten sluiten. Groot was mijn opluchting dat het niet langer duurde, want hoe graag ik mijn nichtjes ook mag, dit shoppinginferno werd me bijna te machtig. Het moet gezegd, mijn bezoek had een paar zeer charmante kledingstukjes gevonden, maar voortaan bestel ik weer uit de catalogus van Wehkamp!
Wuppertal is een grote stad in het Ruhrgebied. Markant is de 'Schwebebahn' aldaar, een uniek openbaar vervoersysteem uit het begin van de vorige eeuw. Er is zelfs een legende van een circusolifantje dat uit een wagen van de Schwebebahn gesprongen zou zijn en later ongedeerd uit het riviertje de Wupper weer opdook. Maar hippe kleren? Die vind je niet in Wuppertal. Daar moet je voor in Utrecht zijn.
Toen de wervelwind uit Wuppertal zich eenmaal geïnstalleerd had in
mijn huisje werd er weinig tijd verspild. En zo begon een shoppingtocht in Utrecht waarbij ik van de ene in de andere verbazing
viel. Zelf kom ik nooit veel verder dan C&A of P&C als ik een keer gek doe. Maar er is dus meer.
Sommige kledingboetiekjes voor dames hebben goed nagedacht. Ze hebben stoelen neergezet voor manlief die mee moet shoppen. Zo heb ik vanuit luxe zetels, een high seat voor een tennis arbiter en vanaf een poef eens rustig kunnen kijken. Zien hoe jonge en minder jonge dames borsten, billen en buik in de meest merkwaardige omhullingen proberen te persen. Ja ja, Sonja Bakker heeft nog veel dames niet bereikt.
'Mijn' Duitse dames deden overigens naar hartelust mee. Af en toe klonk er een daverend lachsalvo vanuit een omkleedhokje. Soms mocht ik even achter het gordijn gluren... er werd terecht gelachen.
Groot was de teleurstelling van de Mädels toen bleek dat in Utrecht op zaterdag de meeste winkels om 17.00 uur de poorten sluiten. Groot was mijn opluchting dat het niet langer duurde, want hoe graag ik mijn nichtjes ook mag, dit shoppinginferno werd me bijna te machtig. Het moet gezegd, mijn bezoek had een paar zeer charmante kledingstukjes gevonden, maar voortaan bestel ik weer uit de catalogus van Wehkamp!
Friday, September 26, 2008
Internetdaten? Story of my life!
Kijken op de klok. Over een kwartiertje is het zover. Dan ontmoet je je internetdate! Ineens is via een site een meisje je leven ingewandeld waar je alles van wilt weten. Mijn van huisuit nieuwsgierige oma draaide altijd het volgende riedeltje af als ik een vriendje of vriendinnetje voorstelde: "Heb je nog broertjes of zusjes?" En: "Leven je beide ouders nog?" Anyway: gespreksstof genoeg voor een leuke avond.
Gespannen, maar vol verwachting betrad ik het cafeetje waar we afgesproken hadden. Van buiten (rokers hè?) werd er naar me gezwaaid. Oh nee hè, een bekende! Die natuurlijk even een praatje kwam maken. Dat gaf op zich niks. Van de date was namelijk nog niet veel te bekennen. Zou ze er soms al zijn? Ik had een duidelijk beeld op mijn netvlies en keek in het rond. Zou die dame daar in de hoek...? Nee, dat kòn mijn date niet zijn.
Ik ben nogal een man van de klok en weet wel dat niet iedereen zo stipt is als ik. Maar na 20 minuten ging blijde verwachting over in ergernis: was ik f*cking gedumpt dan? Ik had wel een 06 meegekregen. Bellen, geen gehoor. Kwade SMS gestuurd, kopje thee ingeruild voor een lekkere kelk La Chouffe. Internetdaten? story of my life.
Een uur verder
Na enkele telefoontjes aan vrienden waar vrouwen in het algemeen en internetdating in het bijzonder er niet genadig afkwamen, startte ik de computer op. In de mailbox die ik gebruik voor dating zag ik een berichtje van de datingsite dat ik nog niet had opgemerkt. Die ik meestal niet open, omdat het meestal berichtjes zijn in de trant van "Me Miss Loveable, you like me very much". Maar het was een berichtje van mijn date! "Ik ben ziek naar mijn ouders gegaan, heb m'n mobiel
thuis laten liggen en kan hier niet in mijn mail. Kan je dus alleen zo bereiken". Tsja... Dus... Wie weet... wordt vervolgd. Inclusief een lesje in het gebruik van moderne mobiele communicatiemiddelen!
Gespannen, maar vol verwachting betrad ik het cafeetje waar we afgesproken hadden. Van buiten (rokers hè?) werd er naar me gezwaaid. Oh nee hè, een bekende! Die natuurlijk even een praatje kwam maken. Dat gaf op zich niks. Van de date was namelijk nog niet veel te bekennen. Zou ze er soms al zijn? Ik had een duidelijk beeld op mijn netvlies en keek in het rond. Zou die dame daar in de hoek...? Nee, dat kòn mijn date niet zijn.
Ik ben nogal een man van de klok en weet wel dat niet iedereen zo stipt is als ik. Maar na 20 minuten ging blijde verwachting over in ergernis: was ik f*cking gedumpt dan? Ik had wel een 06 meegekregen. Bellen, geen gehoor. Kwade SMS gestuurd, kopje thee ingeruild voor een lekkere kelk La Chouffe. Internetdaten? story of my life.
Een uur verder
Na enkele telefoontjes aan vrienden waar vrouwen in het algemeen en internetdating in het bijzonder er niet genadig afkwamen, startte ik de computer op. In de mailbox die ik gebruik voor dating zag ik een berichtje van de datingsite dat ik nog niet had opgemerkt. Die ik meestal niet open, omdat het meestal berichtjes zijn in de trant van "Me Miss Loveable, you like me very much". Maar het was een berichtje van mijn date! "Ik ben ziek naar mijn ouders gegaan, heb m'n mobiel
thuis laten liggen en kan hier niet in mijn mail. Kan je dus alleen zo bereiken". Tsja... Dus... Wie weet... wordt vervolgd. Inclusief een lesje in het gebruik van moderne mobiele communicatiemiddelen!
Wednesday, August 13, 2008
Ik ga op vakantie en ik neem mee...
De vakantie is in zicht... Drie weken naar Zweden staan er op het programma. Rust, ruimte, natuur en blonde dames uiteraard. ;-)
Internet gaat mee op vakantie. Want als je je Facebook niet om de paar uur ververst, wordt je virtueel doodverklaard las ik op verschillende online bronnen 'die het kunnen weten'. Toen ik dat zag, verbaasde ik me er ineens over hoezeer het internet mijn leven beheerst, er onlosmakelijk mee verbonden is. Alle vakantievoorbereidingen vonden plaats via internet. Leuke plekjes spotten om een 'stuga' (huisje) te huren via reissites en de community van google earth. Ticket boeken (prijzen vergelijken!), auto huren, routes uitstippelen via de kleinste wegen in de TomTom.
Het idee dat internet deze keer écht meegaat op vakantie via een betaalbaar pakket voor mobiel internet in het buitenland, geeft me een rustig gevoel. Ook in vlekjes op de kaart als Lilla Edet en Gamleby is mijn derde oog er nu helemaal bij en er is vast een 'buienradar.se' om te kijken of het een dagje musea of een dagje wandelen wordt. Toch jammer, dat stiekem kijken of er een open netwerkje is om even te mailen of het nieuws van thuis te scannen was ook wel spannend. Maar op je beurt moeten wachten in een smoezelig, duur internetcafé met een oneindig trage verbinding is ook niet alles.
Hoewel ik met milde spot mezelf onder de loep neem en zie hoe ik met al die elektronica als een halve cyborg de wereld doortrek, zal ik niet snel deelnemen aan een tv-programma waar ik mijn online bestaan voor een periode zou moeten staken.
Online bén ik en zal ik voor de rest van mijn aardse bestaan ook wel blijven. Beste vrienden, ik ga er even tussenuit. Zoals je niet is het niet onmogelijk dat we elkaar nog even treffen op Hyves, Facebook of ....com, in ieder geval in het najaar weer 'in het echt'!
Internet gaat mee op vakantie. Want als je je Facebook niet om de paar uur ververst, wordt je virtueel doodverklaard las ik op verschillende online bronnen 'die het kunnen weten'. Toen ik dat zag, verbaasde ik me er ineens over hoezeer het internet mijn leven beheerst, er onlosmakelijk mee verbonden is. Alle vakantievoorbereidingen vonden plaats via internet. Leuke plekjes spotten om een 'stuga' (huisje) te huren via reissites en de community van google earth. Ticket boeken (prijzen vergelijken!), auto huren, routes uitstippelen via de kleinste wegen in de TomTom.
Het idee dat internet deze keer écht meegaat op vakantie via een betaalbaar pakket voor mobiel internet in het buitenland, geeft me een rustig gevoel. Ook in vlekjes op de kaart als Lilla Edet en Gamleby is mijn derde oog er nu helemaal bij en er is vast een 'buienradar.se' om te kijken of het een dagje musea of een dagje wandelen wordt. Toch jammer, dat stiekem kijken of er een open netwerkje is om even te mailen of het nieuws van thuis te scannen was ook wel spannend. Maar op je beurt moeten wachten in een smoezelig, duur internetcafé met een oneindig trage verbinding is ook niet alles.
Hoewel ik met milde spot mezelf onder de loep neem en zie hoe ik met al die elektronica als een halve cyborg de wereld doortrek, zal ik niet snel deelnemen aan een tv-programma waar ik mijn online bestaan voor een periode zou moeten staken.
Online bén ik en zal ik voor de rest van mijn aardse bestaan ook wel blijven. Beste vrienden, ik ga er even tussenuit. Zoals je niet is het niet onmogelijk dat we elkaar nog even treffen op Hyves, Facebook of ....com, in ieder geval in het najaar weer 'in het echt'!
Wednesday, July 16, 2008
Aan de jongeren in 2082
Beste jongere,
Het is 15 juli 2008. Ik heb een leuk weekeinde gehad. Ik heb alles gedaan wat jij niet meer mag of kan. Dat begon al op woensdagavond. Met een van een verbrandingsmotor voorzien voortuig dat fossiele brandstof gebruikt (in mijn tijd heette dat een 'bus'), ben ik naar het station gereisd. Het station is een plek waar heel veel mensen samenkomen die reizen van een plek waar ze niet willen zijn naar een plek waar ze niet aan willen komen. Vreemd eigenlijk als je er goed over nadenkt, maar zo gingen die dingen in 2008.
Enfin, vanaf dit zgn. station ben ik in 40 minuten naar Schiphol gereisd. Toen lag daar inderdaad nog een vliegveld ja. Misschien woon jij wel op een voormalige startbaan! Zo'n luchthaven was destijds een merkwaardig overslagpunt voor reizigers. Omdat de samenleving in de greep van terroristen was, werd er alles aan gedaan om bomaanslagen en ander leed te voorkomen. Nagelknippertjes en flesjes water mochten niet mee op reis. En hoewel het communisme in 2008 zo'n beetje wel was afgeschaft, moest ik op Schiphol toch overal lang in de rij staan.
Tsja, beste jongere van 2082, daarna gebeurde er toch iets waarvan jouw generatie zou moeten gruwen. Zodra de vliegtuigmotoren startten werden er miljoenen trilobieten- en pleistocenen plantenlijkjes de lucht ingeblazen. De lúcht? Inderdaad, dat spul waar jij nu adem van haalt. Daar zijn we namelijk goed in, in 2008, het verbranden van antiek spul.
Vanuit het vliegtuig kon ik goed neerkijken op de wereld van toen. Voorzover het oog reikt linten van betonnen paden (snelwegen noemden we dat; plekken waar mensen in individuele fossiele brandstofverbrandertjes gezellig samen stilstaan in zgn. files).
Ik heb een leuk weekeinde gehad. Op de plek waar ik heen ging is nog veel natuur te vinden. Echte natuur en niet het surrogaat dat jouw mamma en pappa jou tonen op je holoscherm. In 2008 zijn er nog plekjes waar je lekker kunt dwalen en je alleen op de wereld kunt wanen.
Kind van 2082, ik benijd je niet. Sterker nog, ik ben blij dat ik nu leef en niet dan. Zoek in je database het woord Kooyanisqatsi eens op. Dat is een woord uit de indianentaal Hopi. Dan weet je wat ik bedoel. Er is ook een mooie film van uit 1982. Die heb ik gisteren weer eens bekeken en ik was weer onder de indruk. Voor jou hoop ik dat we de boodschap serieus hebben genomen en ik wens je oprecht een leuk leven daar in het verre 2082.
Het is 15 juli 2008. Ik heb een leuk weekeinde gehad. Ik heb alles gedaan wat jij niet meer mag of kan. Dat begon al op woensdagavond. Met een van een verbrandingsmotor voorzien voortuig dat fossiele brandstof gebruikt (in mijn tijd heette dat een 'bus'), ben ik naar het station gereisd. Het station is een plek waar heel veel mensen samenkomen die reizen van een plek waar ze niet willen zijn naar een plek waar ze niet aan willen komen. Vreemd eigenlijk als je er goed over nadenkt, maar zo gingen die dingen in 2008.
Enfin, vanaf dit zgn. station ben ik in 40 minuten naar Schiphol gereisd. Toen lag daar inderdaad nog een vliegveld ja. Misschien woon jij wel op een voormalige startbaan! Zo'n luchthaven was destijds een merkwaardig overslagpunt voor reizigers. Omdat de samenleving in de greep van terroristen was, werd er alles aan gedaan om bomaanslagen en ander leed te voorkomen. Nagelknippertjes en flesjes water mochten niet mee op reis. En hoewel het communisme in 2008 zo'n beetje wel was afgeschaft, moest ik op Schiphol toch overal lang in de rij staan.
Tsja, beste jongere van 2082, daarna gebeurde er toch iets waarvan jouw generatie zou moeten gruwen. Zodra de vliegtuigmotoren startten werden er miljoenen trilobieten- en pleistocenen plantenlijkjes de lucht ingeblazen. De lúcht? Inderdaad, dat spul waar jij nu adem van haalt. Daar zijn we namelijk goed in, in 2008, het verbranden van antiek spul.
Vanuit het vliegtuig kon ik goed neerkijken op de wereld van toen. Voorzover het oog reikt linten van betonnen paden (snelwegen noemden we dat; plekken waar mensen in individuele fossiele brandstofverbrandertjes gezellig samen stilstaan in zgn. files).
Ik heb een leuk weekeinde gehad. Op de plek waar ik heen ging is nog veel natuur te vinden. Echte natuur en niet het surrogaat dat jouw mamma en pappa jou tonen op je holoscherm. In 2008 zijn er nog plekjes waar je lekker kunt dwalen en je alleen op de wereld kunt wanen.
Kind van 2082, ik benijd je niet. Sterker nog, ik ben blij dat ik nu leef en niet dan. Zoek in je database het woord Kooyanisqatsi eens op. Dat is een woord uit de indianentaal Hopi. Dan weet je wat ik bedoel. Er is ook een mooie film van uit 1982. Die heb ik gisteren weer eens bekeken en ik was weer onder de indruk. Voor jou hoop ik dat we de boodschap serieus hebben genomen en ik wens je oprecht een leuk leven daar in het verre 2082.
Wednesday, June 25, 2008
Foto-blog: GFT-bak nieuwe stijl
Niet in Aerdenhout of Wassenaar, maar in Utrecht zag ik deze GFT-bak 'NT' 
Tuesday, June 24, 2008
De grootste skeelerbaan van Nederland
Liefhebbers van de geëvolueerde rolschaats opgelet. De grootste skeelerbaan van Nederland komt in Utrecht. Vanochtend kon ik vanuit de trein de vorderingen van de aanleg goed volgen. In tegenstelling tot veel infrastructurele wensen is dit namelijk geen luchtkasteel.
Uiteraard heb ik het over de verbreding van de A2 naar vijf banen. Stel je voor, vijf banen, vijf banen terug. Dat zijn er dus in totaal 12 als je de vluchtstroken meetelt. Als je een plaat voor je hoofd hebt, vraag je je nu natuurlijk af wat deze breed uitgemeten blikridderbaan met skeeleren te maken heeft. Nou, je hoeft geen kristallen bol te hebben om dat te kunnen zien. Een paar blokjes om en je weet het.
Je reisdoel is het dichtstbijzijnde benzinestation. En kijk daar eens naar het prijzenbord. Valt het kwartje nu? Het is niet onwaarschijnlijk dat de brandstofprijs dit jaar de 2,50 euro overschrijdt en de 3-eurogrens staat in 2009 zeker op het programma. Twee van de vijf rijbanen kunnen dus eigenlijk al meteen gereserveerd worden als fietspad en skeelerbaan. Als het autoverkeer nog verder afneemt door de prijsstijgingen kunnen we het teer uit de overbodige rijbanen gebruiken om oliederivaten te destilleren. De toekomst ziet er dus rooskleurig uit: lekker skeeleren en fietsen op ruim bemeten rijbanen, áls je met een auto moet in twintig minuten aankomen in Amsterdam en ook het milieu is ons dankbaar.
Of... Het zal toch niet... Laat de automobilist zich die nu nóg die kar niet uitjagen en staan binnenkort al die tien rijbanen vol met blik? Waarschijnlijk wel hé? Liever een potje Olvarit minder voor junior dan een kilometertje minder met de wagen. Jammer, heel jammer.
Uiteraard heb ik het over de verbreding van de A2 naar vijf banen. Stel je voor, vijf banen, vijf banen terug. Dat zijn er dus in totaal 12 als je de vluchtstroken meetelt. Als je een plaat voor je hoofd hebt, vraag je je nu natuurlijk af wat deze breed uitgemeten blikridderbaan met skeeleren te maken heeft. Nou, je hoeft geen kristallen bol te hebben om dat te kunnen zien. Een paar blokjes om en je weet het.
Je reisdoel is het dichtstbijzijnde benzinestation. En kijk daar eens naar het prijzenbord. Valt het kwartje nu? Het is niet onwaarschijnlijk dat de brandstofprijs dit jaar de 2,50 euro overschrijdt en de 3-eurogrens staat in 2009 zeker op het programma. Twee van de vijf rijbanen kunnen dus eigenlijk al meteen gereserveerd worden als fietspad en skeelerbaan. Als het autoverkeer nog verder afneemt door de prijsstijgingen kunnen we het teer uit de overbodige rijbanen gebruiken om oliederivaten te destilleren. De toekomst ziet er dus rooskleurig uit: lekker skeeleren en fietsen op ruim bemeten rijbanen, áls je met een auto moet in twintig minuten aankomen in Amsterdam en ook het milieu is ons dankbaar.
Of... Het zal toch niet... Laat de automobilist zich die nu nóg die kar niet uitjagen en staan binnenkort al die tien rijbanen vol met blik? Waarschijnlijk wel hé? Liever een potje Olvarit minder voor junior dan een kilometertje minder met de wagen. Jammer, heel jammer.
Het nieuwe rijden
Op het moment dat Oranje zich de EK uit blunderde ontstonden aan de borreltafel goede ideeën. Net was het nieuws van de volledig elektrische auto tot ons doorgedrongen. Dan wil ik er ook wel één. 's Nachts opladen via de windgenerator op het dak van mijn appartement en daar gaan we weer 300 kilometer voor noppie. Maar ja, als je eens verder wilt dan die actieradius moet je out of the box denken. Tien minuten moeten wachten op een volle accu bij een vulstation duurt me te lang. Maar dankzij Van Basten en zijn mannen is de oplossing gevonden.
Die oplossing is niet nieuw, integendeel, die wortel hangt al voor onze neus. Daarvoor moet je naar Arnhem. Daar rijdt sinds jaar en dag de trolleybus. Hoe? Juist, met een bovenleiding. Slimme studenten hebben al eens een lelijke eend van een elektromotor voorzien en reden gratis door Arnhem.
Een bovenleiding boven elke straat in Nederland is wat vergezocht, maar als je snelwegen ervan voorziet zijn we al een heel eind. De volledig elektrische auto heeft een actieradius van 300 kilometer. Iedereen rijdt weleens op de snelweg, dus dan kan de pantograaf van de elektrowagen omhoog en opladen maar. Natuurlijk moet er een goed facturatiesysteem in de auto's komen, maar er zijn ongetwijfeld slimme koppen die daarvoor een oplossing bedenken.
Was getekend 24 juni 2008 door Aart-Jan van Amerongen. Het intellectuele idee van deze uitvinding ligt bij de Blogschrijver. Overheid, als u dit briljante idee overneemt geef ik u graag mijn banknummer! Ik schrijf immers niet om vliegen te vangen! ;-)
Friday, June 13, 2008
De apocalyps aka neem eens de bus naar Mijdrecht
Mijn videocamera is kapot. Hij zegt dat de lensdop er nog opzit, maar die is er toch echt af! Gelukkig wordt de camera gratis gerepareerd. Maar daarvoor moet je wel naar Mijdrecht. Als je geen auto hebt, dan pak je de bus. Verbaas je: je kan dus met de bus naar Mijdrecht vanuit Utrecht. Voor de liefhebber: lijn 140 richting Uithoorn.
En zo kwam het lieve lezers, aan het einde van de warmste meimaand sinds bijna een eeuw, dat ik met een dooie videocamera in mijn tas met lijn 140 rechtstreeks de apocalyps inreed. Die begint namelijk als je Utrecht in westelijke richting verlaat en eigenlijk houdt 't nooit meer op.
Wie Utrecht kent, vermoedt nu wel dat ik het over de vele bouwwerkzaamheden rondom de Domstad heb. Het is echt bizar. Je denkt 'Mijdrecht, een mooi ritje door het groene hart van Nederland'. Vergeet het maar. De bus verlaat via westelijke richting Utrecht, slingert door de nieuwbouw van De Meern en Vleuten (Leidscherijn voor intimi) en gaat dan een stukje via de A12 richting Loosdrechtse plassen. En zo beleefde ik het lelijkste halfuurtje sinds mensenheugenis. Eén en al bouwput. Opengebroken wegen, halfafgemaakte bruggen, spoor- en snelwegen. Braakliggende terreinen die langzaam terugveroverd worden door snakkende struikjes en grasjes op de niet aflatende expansiedrang van de Randstad.
Als je kokervisie hebt is er niets aan de hand. Een enkel mooi boerderijtje of toefje authentiek groen is er wel. Maar niet links, rechts of erlangs kijken hoor! Want dan is het feest meteen afgelopen.
Daar in die bus 140 heb ik serieus overwogen om meteen mijn emigratiepapieren maar in te vullen, wég van dit apocalyptische schouwspel. Maar wel eerst mijn videocamera ophalen als 'ie gerepareerd is.
En zo kwam het lieve lezers, aan het einde van de warmste meimaand sinds bijna een eeuw, dat ik met een dooie videocamera in mijn tas met lijn 140 rechtstreeks de apocalyps inreed. Die begint namelijk als je Utrecht in westelijke richting verlaat en eigenlijk houdt 't nooit meer op.
Wie Utrecht kent, vermoedt nu wel dat ik het over de vele bouwwerkzaamheden rondom de Domstad heb. Het is echt bizar. Je denkt 'Mijdrecht, een mooi ritje door het groene hart van Nederland'. Vergeet het maar. De bus verlaat via westelijke richting Utrecht, slingert door de nieuwbouw van De Meern en Vleuten (Leidscherijn voor intimi) en gaat dan een stukje via de A12 richting Loosdrechtse plassen. En zo beleefde ik het lelijkste halfuurtje sinds mensenheugenis. Eén en al bouwput. Opengebroken wegen, halfafgemaakte bruggen, spoor- en snelwegen. Braakliggende terreinen die langzaam terugveroverd worden door snakkende struikjes en grasjes op de niet aflatende expansiedrang van de Randstad.
Als je kokervisie hebt is er niets aan de hand. Een enkel mooi boerderijtje of toefje authentiek groen is er wel. Maar niet links, rechts of erlangs kijken hoor! Want dan is het feest meteen afgelopen.
Daar in die bus 140 heb ik serieus overwogen om meteen mijn emigratiepapieren maar in te vullen, wég van dit apocalyptische schouwspel. Maar wel eerst mijn videocamera ophalen als 'ie gerepareerd is.
Sonja? Neem de trein!
Efteling april 2008. Na het nuttigen van een heerlijke punt vlaai kijk ik een goede kennis van me eens goed aan. Wat is er toch anders aan hem? Hij ziet er goed uit. "Twintig kilo eraf dankzij Sonja!", luidt zijn enthousiaste antwoord als ik hem ernaar vraag.
Dat is niet misselijk natuurlijk. Wie mij kent, zal mijn conclusie delen dat een paar pondjes (ok, minimaal 5 kilo) eraf me best goed zou doen. Maar op de één of andere manier trekt een eetbeperking tot eierkoeken, Japanse crackers en 20 gram aardappelen, pasta of rijst per dag me niet zo erg aan.
Gelukkig heeft de NS er wat op gevonden. De spoorkezen gaan namelijk in Welness. Frequente spoorreizigers weten het al: dankzij het feit dat een station nooit ligt waar jij wilt vertrekken of aankomen krijg je je dagelijkse portie beweging ruimschoots te pakken. Gezond! Door de stress van treinen die niet aankomen of vertrekken versnelt je stofwisseling: extra calorieen verbranden! Maar de nieuwste wellness-actie van de NS vind ik de sympathiekste. Het is... de camera bij de toegang tot het station in Utrecht Centraal. Die bevat namelijk een Sonjamodule. Hoe dik je ook bent, op de monitor word je aan iedereen die het wil zien getoond in je ideale proporties. Toegegeven, de photocam is wat wazig, dus ga zelf maar eens kijken om je te overtuigen!
Sonja Bakker? Pûh. Ik reis me slank met de NS!
Dat is niet misselijk natuurlijk. Wie mij kent, zal mijn conclusie delen dat een paar pondjes (ok, minimaal 5 kilo) eraf me best goed zou doen. Maar op de één of andere manier trekt een eetbeperking tot eierkoeken, Japanse crackers en 20 gram aardappelen, pasta of rijst per dag me niet zo erg aan.
Gelukkig heeft de NS er wat op gevonden. De spoorkezen gaan namelijk in Welness. Frequente spoorreizigers weten het al: dankzij het feit dat een station nooit ligt waar jij wilt vertrekken of aankomen krijg je je dagelijkse portie beweging ruimschoots te pakken. Gezond! Door de stress van treinen die niet aankomen of vertrekken versnelt je stofwisseling: extra calorieen verbranden! Maar de nieuwste wellness-actie van de NS vind ik de sympathiekste. Het is... de camera bij de toegang tot het station in Utrecht Centraal. Die bevat namelijk een Sonjamodule. Hoe dik je ook bent, op de monitor word je aan iedereen die het wil zien getoond in je ideale proporties. Toegegeven, de photocam is wat wazig, dus ga zelf maar eens kijken om je te overtuigen!
Sonja Bakker? Pûh. Ik reis me slank met de NS!
Goed geregeld
Na een korte sprint had ik dan toch de trein nog gehaald. Stipt om 7.29 uur klonk het fluitsignaal en reden we weg. Nu nog een plekje zoeken, dat is natuurlijk altijd een uitdaging. Ik zag gelukkig nog een vrije plaats en maakte aanstalten om te gaan zitten. "Meneer, kunt u niet lezen?" klonk het bars. Ik keek even rond en ja natuurlijk, dit was het treinstel uitsluitend voor mensen boven de 1.80 meter. Dan maar verderop kijken. Ik passeerde de wagons voor mensen zonder tas, passagiers met een Nokia-telefoon en de gelukkigen met de juiste kaart hadden plaatsgenomen in het reizigersgedeelte speciaal voor reizigers met een maand- of jaarkaart. Uiteindelijk, ik smokkelde toch een beetje, vond ik helemaal in de punt van de trein een plekje in het portaaltje voor mensen met niet-zwarte sokken.
We wonen in een land dat aan elkaar hangt van regeltjes. Voor alles wat je kunt bedenken staat wel iets vast. Met enig zweten denk ik nog terug aan het theorie-examen voor het rijbewijs. De beeldtaal op de weg is overweldigend en soms verwarrend. Wie z'n heil gaat zoeken in de Nederlandse natuur komt er helaas ook bekaaid vanaf. Als je al een gebied vindt waar geen artikel 461 van het wetboek van strafrecht geldt (verboden toegang) dan nog is de toegang strikt geregeld. Vind je iets dat op een pad lijkt, dan is het nog maar afwachten of je een wandelpad treft, een paardentracé, een weg voor paard én wagen, een track voor mountainbikers, nordic walkers of gewone fietsers. Wee je gebeente als je een 'verkeerd' pad betreedt, de legitieme gebruikers helpen je er wel aan herinneren dat je niet goed zit. En over regeltjes op het werk waarbij met name de ongeschreven exemplaren notoir zijn, begin ik maar geeneens!
Natuurlijk kunnen we niet zonder regels en regeltjes. Maar ontloop ze gewoon eens. Of interpreteer ze op je eigen manier en maak een statement! Succes en in ieder geval lol gegarandeerd.
De vrouw tegenover me keek argwanend naar mijn schoenen. Dúrf eens een opmerking over mijn sokken te maken!!!
We wonen in een land dat aan elkaar hangt van regeltjes. Voor alles wat je kunt bedenken staat wel iets vast. Met enig zweten denk ik nog terug aan het theorie-examen voor het rijbewijs. De beeldtaal op de weg is overweldigend en soms verwarrend. Wie z'n heil gaat zoeken in de Nederlandse natuur komt er helaas ook bekaaid vanaf. Als je al een gebied vindt waar geen artikel 461 van het wetboek van strafrecht geldt (verboden toegang) dan nog is de toegang strikt geregeld. Vind je iets dat op een pad lijkt, dan is het nog maar afwachten of je een wandelpad treft, een paardentracé, een weg voor paard én wagen, een track voor mountainbikers, nordic walkers of gewone fietsers. Wee je gebeente als je een 'verkeerd' pad betreedt, de legitieme gebruikers helpen je er wel aan herinneren dat je niet goed zit. En over regeltjes op het werk waarbij met name de ongeschreven exemplaren notoir zijn, begin ik maar geeneens!
Natuurlijk kunnen we niet zonder regels en regeltjes. Maar ontloop ze gewoon eens. Of interpreteer ze op je eigen manier en maak een statement! Succes en in ieder geval lol gegarandeerd.
De vrouw tegenover me keek argwanend naar mijn schoenen. Dúrf eens een opmerking over mijn sokken te maken!!!
Alle gaatjesneuzen verzamelen!
Wanneer je als gedetacheerd webredacteur bij 'de mensen thuiskomt' maak je natuurlijk van alles mee. Berucht is het woud aan afkortingen waarmee je geconfronteerd wordt als je start.
Bij de overheidsorganisatie waar ik op dit moment werk maken ze het nog bonter. Daar is namelijk het gebruik van de Nederlandsche taal grondig op de schop gegaan. En zo rol ik van de ene in de andere verbazing tijdens lunches en met name vergaderingen.
Zo worden dagelijkse gebeurtenissen DAGdagelijkse gebeurtenissen. Hoewel ik niet voor een overheidsorganisatie in de luchtvaart werk, zijn termen uit deze branche zeer populair. 'Hoe we dat gaan aanvliegen' is een uitdrukking die ik ook elders hoor. Maar hier worden deelnemers aan vergaderingen ook nog eens op 'gelijke vlieghoogte' gebracht. Een vergadering wordt besloten met 'nabranders'. Ok, de juiste vliegtuigterm is 'naverbrander', maar je moet toegeven dat het er erg op lijkt.
Maar dan de gaatjesneus. Dat is me er eentje! Maar wat voor eentje? Een kwaaie, dat staat vast. Als je dat predikaat eenmaal te pakken hebt, wordt het tijd om je op een heel verschillende vlieghoogte te begeven! Gelukkig ben ik een HGL'er met ATP-bevoegdheden!
Bij de overheidsorganisatie waar ik op dit moment werk maken ze het nog bonter. Daar is namelijk het gebruik van de Nederlandsche taal grondig op de schop gegaan. En zo rol ik van de ene in de andere verbazing tijdens lunches en met name vergaderingen.
Zo worden dagelijkse gebeurtenissen DAGdagelijkse gebeurtenissen. Hoewel ik niet voor een overheidsorganisatie in de luchtvaart werk, zijn termen uit deze branche zeer populair. 'Hoe we dat gaan aanvliegen' is een uitdrukking die ik ook elders hoor. Maar hier worden deelnemers aan vergaderingen ook nog eens op 'gelijke vlieghoogte' gebracht. Een vergadering wordt besloten met 'nabranders'. Ok, de juiste vliegtuigterm is 'naverbrander', maar je moet toegeven dat het er erg op lijkt.
Maar dan de gaatjesneus. Dat is me er eentje! Maar wat voor eentje? Een kwaaie, dat staat vast. Als je dat predikaat eenmaal te pakken hebt, wordt het tijd om je op een heel verschillende vlieghoogte te begeven! Gelukkig ben ik een HGL'er met ATP-bevoegdheden!
mobiel
Vandaag toch eens een mooie primeur. Een blogje dat op (voor mij althans) op de manier van de toekomst geschreven is. Gaat het dus niet zozeer om de inhoud van dit verhaaltje? Natuurlijk ook wel, maar kenmerkend vind ik de manier waarop het totstandgekomen is. Lekker onderweg in de trein namelijk. Is dat zo bijzonder dan? Iets in de trein schrijven kan toch al tijden? Ja, dat is zeker waar. Maar voor mij is het een interessante ontwikkeling, waar ik veel mogelijkheden voor zie.
Mijn beroep is webredacteur. Leuk, uitdagend, vernieuwend, maar ook soms hopeloos ouderwets. Ik heb een beroep waar locatie op zich geen rol zou moeten spelen. Geef mij een computer en een internetverbinding en ik ben klaar. Maar ik heb nog nooit zoveel gereisd voor mijn werk als de afgelopen jaren! Bizar eigenlijk.
Daarom vind ik het dan ook zo leuk om in de trein op mijn laptopje met mobiel internet dit stukje te tikken. Het kan namelijk prima, werken waar en wanneer je maar wilt. Van 90 treinminuten per dag kan je op die manier prima zeker de helft gebruiken voor werkzaken en dat maakt het reizen naar een andere plaats voor je werk alweer een stuk aantrekkelijker, bijvoorbeeld door extra inkomsten of minder uren maken op de locatie waar je heen moet.
Het is de kant die we volgens mij onherroepelijk opgaan in Nederland. De wegen raken voller en ook de trein gaat niet altijd even vlot meer. Ook al wil je wel, is het vaker stilstaan dan rennen geblazen. Heerlijk toch als jij al werkuren aan het maken bent terwijl anderen die perse om half negen op kantoor moeten zijn zuchten in de trein die door een 'wissel- en seinstoring' maar niet verder wil?
Eén van de dingen die ik de komende tijd op mijn werkgebied wil onderzoeken, is het creatief omgaan met mensen, middelen en locaties. De starre werkplek op kantoor van zo-tot-zo laat: dat is een archaïsch werkbeeld waar we maar eens vanaf moeten. Dat zal bij veel werk- en opdrachtgevers een belangrijke mentaliteitsomslag vereisen. Maar uiteindelijk wordt iedereen daar volgens mij beter van.
Lees je dit blogje en denk je “hee, ik heb wel ideeën om mobiel werken te bevorderen en wil weleens hierover sparren”, meld je dan via mijn Hyves en wie weet kunnen we samenwerken aan de ontwikkeling van webredacteur (of andere functies waar dit goed zou kunnen) tot een nóg innovatiever beroep.
Bestemming bereikt; ik ga afsluiten!
Mijn beroep is webredacteur. Leuk, uitdagend, vernieuwend, maar ook soms hopeloos ouderwets. Ik heb een beroep waar locatie op zich geen rol zou moeten spelen. Geef mij een computer en een internetverbinding en ik ben klaar. Maar ik heb nog nooit zoveel gereisd voor mijn werk als de afgelopen jaren! Bizar eigenlijk.
Daarom vind ik het dan ook zo leuk om in de trein op mijn laptopje met mobiel internet dit stukje te tikken. Het kan namelijk prima, werken waar en wanneer je maar wilt. Van 90 treinminuten per dag kan je op die manier prima zeker de helft gebruiken voor werkzaken en dat maakt het reizen naar een andere plaats voor je werk alweer een stuk aantrekkelijker, bijvoorbeeld door extra inkomsten of minder uren maken op de locatie waar je heen moet.
Het is de kant die we volgens mij onherroepelijk opgaan in Nederland. De wegen raken voller en ook de trein gaat niet altijd even vlot meer. Ook al wil je wel, is het vaker stilstaan dan rennen geblazen. Heerlijk toch als jij al werkuren aan het maken bent terwijl anderen die perse om half negen op kantoor moeten zijn zuchten in de trein die door een 'wissel- en seinstoring' maar niet verder wil?
Eén van de dingen die ik de komende tijd op mijn werkgebied wil onderzoeken, is het creatief omgaan met mensen, middelen en locaties. De starre werkplek op kantoor van zo-tot-zo laat: dat is een archaïsch werkbeeld waar we maar eens vanaf moeten. Dat zal bij veel werk- en opdrachtgevers een belangrijke mentaliteitsomslag vereisen. Maar uiteindelijk wordt iedereen daar volgens mij beter van.
Lees je dit blogje en denk je “hee, ik heb wel ideeën om mobiel werken te bevorderen en wil weleens hierover sparren”, meld je dan via mijn Hyves en wie weet kunnen we samenwerken aan de ontwikkeling van webredacteur (of andere functies waar dit goed zou kunnen) tot een nóg innovatiever beroep.
Bestemming bereikt; ik ga afsluiten!
Moeiegoggel!
Lekker kannenpoeken eten in de Vage Luursche. Als hier je mondhoeken van opkrullen heeft het zin om verder te lezen, want deze blog gaat over woordgrapjes. Als kind vond ik het al leuk om met taal te spelen. De oudste bewaarde uitspraak is “lot ep!” Sinds dat moment was het hek van de dam.
Het leven kan ik je verzekeren, is veel leuker als je speelt met de taal terwijl je kijkt naar de dingen om je heen. Een lantaarnpaal wordt een pantaarnlaal, dus bus halen de hus balen en van een tuktuk kun je maken... vul zelf maar in. Een rondje lopen? Een londje ropen. Wel eens een ejtsak amesac langs de weg gezien? Je tante Nan wordt 'nante Tan'.
Een saaie dag op het werk wordt vanzelf weer levendig. Ik wil even met je sparren, ik wil speven met je arren. Ga je mee lunchen... ga je lee munchen? De chef is boos, de bef is choos
Bekijk de dag met andere ogen, maak ook eens een goordwrapje! Daar heb je KPN echt niet noor vodig.
Het leven kan ik je verzekeren, is veel leuker als je speelt met de taal terwijl je kijkt naar de dingen om je heen. Een lantaarnpaal wordt een pantaarnlaal, dus bus halen de hus balen en van een tuktuk kun je maken... vul zelf maar in. Een rondje lopen? Een londje ropen. Wel eens een ejtsak amesac langs de weg gezien? Je tante Nan wordt 'nante Tan'.
Een saaie dag op het werk wordt vanzelf weer levendig. Ik wil even met je sparren, ik wil speven met je arren. Ga je mee lunchen... ga je lee munchen? De chef is boos, de bef is choos
Bekijk de dag met andere ogen, maak ook eens een goordwrapje! Daar heb je KPN echt niet noor vodig.
Ons dagelijks brood
Het wereldnieuws zal ik er niet mee halen, maar dat hoeft ook niet. Voor mij was het een opzienbarende gebeurtenis vandaag. Ik heb namelijk voor het eerst in mijn bijna 40-jarig bestaan een brood gebakken. Dat is nog 's iets anders dan webpagina's in elkaar flansen. Een eeuwenoud ambacht in de praktijk brengen is toch een behoorlijke prestatie, vind je niet? Ik zal eerlijk zijn, de broodmix was van de Aldi. Een beetje water erbij en de gebruiksaanwijzing goed lezen. Maar het handwerk was van Aart-Jan!
Was het de moeite waard? Ja, ik vind van wel. Het is een lekker brood geworden. Wat de nieuwe dienstregeling van de NS me morgen ook brengt, ik knabbel tevreden aan een zelfgebakken boterham!
Was het de moeite waard? Ja, ik vind van wel. Het is een lekker brood geworden. Wat de nieuwe dienstregeling van de NS me morgen ook brengt, ik knabbel tevreden aan een zelfgebakken boterham!
Subscribe to:
Posts (Atom)
