Aan de jongeren in 2082

Beste jongere,

Het is 15 juli 2008. Ik heb een leuk weekeinde gehad. Ik heb alles gedaan wat jij niet meer mag of kan. Dat begon al op woensdagavond. Met een van een verbrandingsmotor voorzien voortuig dat fossiele brandstof gebruikt (in mijn tijd heette dat een 'bus'), ben ik naar het station gereisd. Het station is een plek waar heel veel mensen samenkomen die reizen van een plek waar ze niet willen zijn naar een plek waar ze niet aan willen komen. Vreemd eigenlijk als je er goed over nadenkt, maar zo gingen die dingen in 2008.

Enfin, vanaf dit zgn. station ben ik in 40 minuten naar Schiphol gereisd. Toen lag daar inderdaad nog een vliegveld ja. Misschien woon jij wel op een voormalige startbaan! Zo'n luchthaven was destijds een merkwaardig overslagpunt voor reizigers. Omdat de samenleving in de greep van terroristen was, werd er alles aan gedaan om bomaanslagen en ander leed te voorkomen. Nagelknippertjes en flesjes water mochten niet mee op reis. En hoewel het communisme in 2008 zo'n beetje wel was afgeschaft, moest ik op Schiphol toch overal lang in de rij staan.

Tsja, beste jongere van 2082, daarna gebeurde er toch iets waarvan jouw generatie zou moeten gruwen. Zodra de vliegtuigmotoren startten werden er miljoenen trilobieten- en pleistocenen plantenlijkjes de lucht ingeblazen. De lúcht? Inderdaad, dat spul waar jij nu adem van haalt. Daar zijn we namelijk goed in, in 2008, het verbranden van antiek spul.

Vanuit het vliegtuig kon ik goed neerkijken op de wereld van toen. Voorzover het oog reikt linten van betonnen paden (snelwegen noemden we dat; plekken waar mensen in individuele fossiele brandstofverbrandertjes gezellig samen stilstaan in zgn. files).

Ik heb een leuk weekeinde gehad. Op de plek waar ik heen ging is nog veel natuur te vinden. Echte natuur en niet het surrogaat dat jouw mamma en pappa jou tonen op je holoscherm. In 2008 zijn er nog plekjes waar je lekker kunt dwalen en je alleen op de wereld kunt wanen.

Kind van 2082, ik benijd je niet. Sterker nog, ik ben blij dat ik nu leef en niet dan. Zoek in je database het woord Kooyanisqatsi eens op. Dat is een woord uit de indianentaal Hopi. Dan weet je wat ik bedoel. Er is ook een mooie film van uit 1982. Die heb ik gisteren weer eens bekeken en ik was weer onder de indruk. Voor jou hoop ik dat we de boodschap serieus hebben genomen en ik wens je oprecht een leuk leven daar in het verre 2082.

Foto-blog: GFT-bak nieuwe stijl

Niet in Aerdenhout of Wassenaar, maar in Utrecht zag ik deze GFT-bak 'NT'

De grootste skeelerbaan van Nederland

Liefhebbers van de geëvolueerde rolschaats opgelet. De grootste skeelerbaan van Nederland komt in Utrecht. Vanochtend kon ik vanuit de trein de vorderingen van de aanleg goed volgen. In tegenstelling tot veel infrastructurele wensen is dit namelijk geen luchtkasteel.

Uiteraard heb ik het over de verbreding van de A2 naar vijf banen. Stel je voor, vijf banen, vijf banen terug. Dat zijn er dus in totaal 12 als je de vluchtstroken meetelt. Als je een plaat voor je hoofd hebt, vraag je je nu natuurlijk af wat deze breed uitgemeten blikridderbaan met skeeleren te maken heeft. Nou, je hoeft geen kristallen bol te hebben om dat te kunnen zien. Een paar blokjes om en je weet het.

Je reisdoel is het dichtstbijzijnde benzinestation. En kijk daar eens naar het prijzenbord. Valt het kwartje nu? Het is niet onwaarschijnlijk dat de brandstofprijs dit jaar de 2,50 euro overschrijdt en de 3-eurogrens staat in 2009 zeker op het programma. Twee van de vijf rijbanen kunnen dus eigenlijk al meteen gereserveerd worden als fietspad en skeelerbaan. Als het autoverkeer nog verder afneemt door de prijsstijgingen kunnen we het teer uit de overbodige rijbanen gebruiken om oliederivaten te destilleren. De toekomst ziet er dus rooskleurig uit: lekker skeeleren en fietsen op ruim bemeten rijbanen, áls je met een auto moet in twintig minuten aankomen in Amsterdam en ook het milieu is ons dankbaar.

Of... Het zal toch niet... Laat de automobilist zich die nu nóg die kar niet uitjagen en staan binnenkort al die tien rijbanen vol met blik? Waarschijnlijk wel hé? Liever een potje Olvarit minder voor junior dan een kilometertje minder met de wagen. Jammer, heel jammer.

Het nieuwe rijden

Op het moment dat Oranje zich de EK uit blunderde ontstonden aan de borreltafel goede ideeën. Net was het nieuws van de volledig elektrische auto tot ons doorgedrongen. Dan wil ik er ook wel één. 's Nachts opladen via de windgenerator op het dak van mijn appartement en daar gaan we weer 300 kilometer voor noppie. Maar ja, als je eens verder wilt dan die actieradius moet je out of the box denken. Tien minuten moeten wachten op een volle accu bij een vulstation duurt me te lang. Maar dankzij Van Basten en zijn mannen is de oplossing gevonden.

Die oplossing is niet nieuw, integendeel, die wortel hangt al voor onze neus. Daarvoor moet je naar Arnhem. Daar rijdt sinds jaar en dag de trolleybus. Hoe? Juist, met een bovenleiding. Slimme studenten hebben al eens een lelijke eend van een elektromotor voorzien en reden gratis door Arnhem.

Een bovenleiding boven elke straat in Nederland is wat vergezocht, maar als je snelwegen ervan voorziet zijn we al een heel eind. De volledig elektrische auto heeft een actieradius van 300 kilometer. Iedereen rijdt weleens op de snelweg, dus dan kan de pantograaf van de elektrowagen omhoog en opladen maar. Natuurlijk moet er een goed facturatiesysteem in de auto's komen, maar er zijn ongetwijfeld slimme koppen die daarvoor een oplossing bedenken.

Was getekend 24 juni 2008 door Aart-Jan van Amerongen. Het intellectuele idee van deze uitvinding ligt bij de Blogschrijver. Overheid, als u dit briljante idee overneemt geef ik u graag mijn banknummer! Ik schrijf immers niet om vliegen te vangen! ;-)

De apocalyps aka neem eens de bus naar Mijdrecht

Mijn videocamera is kapot. Hij zegt dat de lensdop er nog opzit, maar die is er toch echt af! Gelukkig wordt de camera gratis gerepareerd. Maar daarvoor moet je wel naar Mijdrecht. Als je geen auto hebt, dan pak je de bus. Verbaas je: je kan dus met de bus naar Mijdrecht vanuit Utrecht. Voor de liefhebber: lijn 140 richting Uithoorn.

En zo kwam het lieve lezers, aan het einde van de warmste meimaand sinds bijna een eeuw, dat ik met een dooie videocamera in mijn tas met lijn 140 rechtstreeks de apocalyps inreed. Die begint namelijk als je Utrecht in westelijke richting verlaat en eigenlijk houdt 't nooit meer op.

Wie Utrecht kent, vermoedt nu wel dat ik het over de vele bouwwerkzaamheden rondom de Domstad heb. Het is echt bizar. Je denkt 'Mijdrecht, een mooi ritje door het groene hart van Nederland'. Vergeet het maar. De bus verlaat via westelijke richting Utrecht, slingert door de nieuwbouw van De Meern en Vleuten (Leidscherijn voor intimi) en gaat dan een stukje via de A12 richting Loosdrechtse plassen. En zo beleefde ik het lelijkste halfuurtje sinds mensenheugenis. Eén en al bouwput. Opengebroken wegen, halfafgemaakte bruggen, spoor- en snelwegen. Braakliggende terreinen die langzaam terugveroverd worden door snakkende struikjes en grasjes op de niet aflatende expansiedrang van de Randstad.

Als je kokervisie hebt is er niets aan de hand. Een enkel mooi boerderijtje of toefje authentiek groen is er wel. Maar niet links, rechts of erlangs kijken hoor! Want dan is het feest meteen afgelopen.

Daar in die bus 140 heb ik serieus overwogen om meteen mijn emigratiepapieren maar in te vullen, wég van dit apocalyptische schouwspel. Maar wel eerst mijn videocamera ophalen als 'ie gerepareerd is.

Sonja? Neem de trein!

Efteling april 2008. Na het nuttigen van een heerlijke punt vlaai kijk ik een goede kennis van me eens goed aan. Wat is er toch anders aan hem? Hij ziet er goed uit. "Twintig kilo eraf dankzij Sonja!", luidt zijn enthousiaste antwoord als ik hem ernaar vraag.

Dat is niet misselijk natuurlijk. Wie mij kent, zal mijn conclusie delen dat een paar pondjes (ok, minimaal 5 kilo) eraf me best goed zou doen. Maar op de één of andere manier trekt een eetbeperking tot eierkoeken, Japanse crackers en 20 gram aardappelen, pasta of rijst per dag me niet zo erg aan.

Gelukkig heeft de NS er wat op gevonden. De spoorkezen gaan namelijk in Welness. Frequente spoorreizigers weten het al: dankzij het feit dat een station nooit ligt waar jij wilt vertrekken of aankomen krijg je je dagelijkse portie beweging ruimschoots te pakken. Gezond! Door de stress van treinen die niet aankomen of vertrekken versnelt je stofwisseling: extra calorieen verbranden! Maar de nieuwste wellness-actie van de NS vind ik de sympathiekste. Het is... de camera bij de toegang tot het station in Utrecht Centraal. Die bevat namelijk een Sonjamodule. Hoe dik je ook bent, op de monitor word je aan iedereen die het wil zien getoond in je ideale proporties. Toegegeven, de photocam is wat wazig, dus ga zelf maar eens kijken om je te overtuigen!

Sonja Bakker? Pûh. Ik reis me slank met de NS!

Goed geregeld

Na een korte sprint had ik dan toch de trein nog gehaald. Stipt om 7.29 uur klonk het fluitsignaal en reden we weg. Nu nog een plekje zoeken, dat is natuurlijk altijd een uitdaging. Ik zag gelukkig nog een vrije plaats en maakte aanstalten om te gaan zitten. "Meneer, kunt u niet lezen?" klonk het bars. Ik keek even rond en ja natuurlijk, dit was het treinstel uitsluitend voor mensen boven de 1.80 meter. Dan maar verderop kijken. Ik passeerde de wagons voor mensen zonder tas, passagiers met een Nokia-telefoon en de gelukkigen met de juiste kaart hadden plaatsgenomen in het reizigersgedeelte speciaal voor reizigers met een maand- of jaarkaart. Uiteindelijk, ik smokkelde toch een beetje, vond ik helemaal in de punt van de trein een plekje in het portaaltje voor mensen met niet-zwarte sokken.

We wonen in een land dat aan elkaar hangt van regeltjes. Voor alles wat je kunt bedenken staat wel iets vast. Met enig zweten denk ik nog terug aan het theorie-examen voor het rijbewijs. De beeldtaal op de weg is overweldigend en soms verwarrend. Wie z'n heil gaat zoeken in de Nederlandse natuur komt er helaas ook bekaaid vanaf. Als je al een gebied vindt waar geen artikel 461 van het wetboek van strafrecht geldt (verboden toegang) dan nog is de toegang strikt geregeld. Vind je iets dat op een pad lijkt, dan is het nog maar afwachten of je een wandelpad treft, een paardentracé, een weg voor paard én wagen, een track voor mountainbikers, nordic walkers of gewone fietsers. Wee je gebeente als je een 'verkeerd' pad betreedt, de legitieme gebruikers helpen je er wel aan herinneren dat je niet goed zit. En over regeltjes op het werk waarbij met name de ongeschreven exemplaren notoir zijn, begin ik maar geeneens!

Natuurlijk kunnen we niet zonder regels en regeltjes. Maar ontloop ze gewoon eens. Of interpreteer ze op je eigen manier en maak een statement! Succes en in ieder geval lol gegarandeerd.

De vrouw tegenover me keek argwanend naar mijn schoenen. Dúrf eens een opmerking over mijn sokken te maken!!!