Een boekje open over meneer Aart

Er zijn van die mensen, die noemen mij 'meneer Aart'. Het is hun goed recht, maar ik heb er de schurft aan. Want aan wie denk je dan meteen? Juist: aan meneer Aart. De norsige kindervriend uit Sesamstraat. Visioenen van blij lachende kindergezichtjes, Pino's, Koekiemonsters en hoe al dat Sesamstraatspul nog meer heet.

Misschien komt het als een onthutsende onthulling voor je, maar meneer Aart is helemaal niet zo'n gezellige kindervriend. Sterker nog: Aart Staartjes is een neukaap! Ja, je leest het goed: voormalig acteur in een goedkope film met softporno-elementen van vaderlandse bodem. Dat had je niet verwacht hè?

In mijn virtuele videotheek kwam ik een rolprent uit de Filmmuseumcollectie tegen. 'Ibiza, zon en zonde' is de titel. Voeg daarbij het productiejaar van de film (1969, een jaar na de komst van yours truly) en mijn nieuwsgierigheid was gewekt. En raad eens wie de hoofdrol speelt? Juist: Aart Staartjes. Als pain-in-the-ass televisiejournalist die zijn nozemachtige nieuwsgierigheid aan het einde van de film met de dood moet bekopen. Niet voordat hij on-meneer Aartachtig op het strand en in een in aanbouw zijnd gebouw lekker in zijn blote kont rollebolt met voor die tijd lekkere wijven. In de verste verte geen Bert, Ernie of Sien te zien! Wel een swaffelende Aart, hoewel dát op het korrelige zwartwit moeilijk te bewijzen is.



Ik heb niks tegen Aart Staartjes hoor. ;-) 'Ibiza, zon en zonde' is geen hoogstandje in de Nederlandse filmgeschiedenis, maar wél een voorbeeld hoe je met een zeer beperkt budget een statement maakt tegen de gevestigde filmindustrie. Mocht je je een keer vervelen... haal het DVD'tje eens in je videotheek. Maar noem mij nooit meer 'meneer Aart'! Tenzij je er een potje rollebollen op een exotisch strand tegenoverstelt natuurlijk.

De Apocalyps, aka een tripje naar Bad Bentheim

Frodo houdt van autorijden, Frodo houdt van fotograferen. Ik houd van schattenzoeken met een GPS. Dat gaat prima samen! Hoewel de agenda's natuurlijk weer eens niet matchten, lukte het tóch om een datum te prikken. Daar gingen we dan, zaterdag 26 juli 2008, gewapend met elektronica en gadgets richting de Duitse grens.

Het was een warme, broeierige dag. Frodo vond het wel boeiend, dat schatzoeken met een GPS. Met name omdat je soms op van die überbizarre plekken terechtkomt. En daar kun je dan weer mooie foto's maken. Klam zwetend trokken we van locatie naar locatie rondom de Drieländersee. Wij hebben er een punt voor, de Duiters natuurlijk meteen weer een heel meer. Het derde land is overigens Nederland. Eigenlijk stiekem toch een stukje van Duitsland, we wísten het wel!

Een laatste GPS-schat moesten we laten schieten omdat de hemel boven de Dreiländersee in een opmerkelijk tempo van vaaglichtblauw veranderde in gitzwart. Onheilspellend rolde een flink onweer het meer op. Maar goed, je bent in Duitsland en daar kun je lekker eten voor weinig. Door een tropische bui reden we voorzichtig naar Bad Bentheim. Soms hagelde het zo hard dat Frodo even stopte. Er zat een barst in de voorruit en of die bestand was tegen dergelijk natuurgeweld, dat was maar de vraag.

Op een weiland voor de markante burcht die uitkijkt over het stadje Bad Bentheim hebben we in een biertent enkele genoeglijke uurtjes doorgebracht onder het genot van een drankje (nauwelijks te tillen, je snapt het; daar hebben ze geen 'fluitjes') en een lekkere maaltijd.

We vermoedden niet, dat het leuke tripje naar Duitsland zou eindigen met één van de meest fascinerende schouwspelen die we beiden ooit gezien hadden. Na het passeren van de Nederlandse grens en na enige kilometers rijden leek ging het daglicht op de snelweg A1 plotseling uit. En het was nog lang geen nacht! De nacht werd apocalyptisch verlicht door een continu geflits van een groots onweersvuurwerk aan de horizon. En regen, zóveel regen... Records zijn er die avond niet gebroken meldt het KNMI in retrospectief, maar toen we ter hoogte van Voorthuizen reden, regende het inmiddels bijna 40 mm per uur.

Sommige mensen zochten een veilig heenkomen op de vluchtstrook. Ik keek Frodo aan. Rond zijn mond speelde zijn kenmerkende mysterieuze glimlachje. Niets aan de hand. Frodo houdt van autorijden.

Op 31 december 2008 zijn Frodo en zijn vriendin Simone fataal verongelukt. Lieve vriend Frodo, ik vind het onverteerbaar, onbegrijpelijk en te verschrikkelijk voor woorden dat we geen avonturen meer zullen beleven samen.

Utrecht, 8 januari 2008

Het shopping inferno

Wie mij een beetje kent, weet dat 'shoppen' niet bovenaan staat in mijn lijstje van favoriete activiteiten. Maar onlangs moest ik er toch aan geloven. Mijn achternichtjes (28 en 30 jaar oud) uit Wuppertal waren namelijk op bezoek.

Wuppertal is een grote stad in het Ruhrgebied. Markant is de 'Schwebebahn' aldaar, een uniek openbaar vervoersysteem uit het begin van de vorige eeuw. Er is zelfs een legende van een circusolifantje dat uit een wagen van de Schwebebahn gesprongen zou zijn en later ongedeerd uit het riviertje de Wupper weer opdook. Maar hippe kleren? Die vind je niet in Wuppertal. Daar moet je voor in Utrecht zijn.

Toen de wervelwind uit Wuppertal zich eenmaal geïnstalleerd had in
mijn huisje werd er weinig tijd verspild. En zo begon een shoppingtocht in Utrecht waarbij ik van de ene in de andere verbazing
viel. Zelf kom ik nooit veel verder dan C&A of P&C als ik een keer gek doe. Maar er is dus meer.

Sommige kledingboetiekjes voor dames hebben goed nagedacht. Ze hebben stoelen neergezet voor manlief die mee moet shoppen. Zo heb ik vanuit luxe zetels, een high seat voor een tennis arbiter en vanaf een poef eens rustig kunnen kijken. Zien hoe jonge en minder jonge dames borsten, billen en buik in de meest merkwaardige omhullingen proberen te persen. Ja ja, Sonja Bakker heeft nog veel dames niet bereikt.

'Mijn' Duitse dames deden overigens naar hartelust mee. Af en toe klonk er een daverend lachsalvo vanuit een omkleedhokje. Soms mocht ik even achter het gordijn gluren... er werd terecht gelachen.

Groot was de teleurstelling van de Mädels toen bleek dat in Utrecht op zaterdag de meeste winkels om 17.00 uur de poorten sluiten. Groot was mijn opluchting dat het niet langer duurde, want hoe graag ik mijn nichtjes ook mag, dit shoppinginferno werd me bijna te machtig. Het moet gezegd, mijn bezoek had een paar zeer charmante kledingstukjes gevonden, maar voortaan bestel ik weer uit de catalogus van Wehkamp!

Internetdaten? Story of my life!

Kijken op de klok. Over een kwartiertje is het zover. Dan ontmoet je je internetdate! Ineens is via een site een meisje je leven ingewandeld waar je alles van wilt weten. Mijn van huisuit nieuwsgierige oma draaide altijd het volgende riedeltje af als ik een vriendje of vriendinnetje voorstelde: "Heb je nog broertjes of zusjes?" En: "Leven je beide ouders nog?" Anyway: gespreksstof genoeg voor een leuke avond.

Gespannen, maar vol verwachting betrad ik het cafeetje waar we afgesproken hadden. Van buiten (rokers hè?) werd er naar me gezwaaid. Oh nee hè, een bekende! Die natuurlijk even een praatje kwam maken. Dat gaf op zich niks. Van de date was namelijk nog niet veel te bekennen. Zou ze er soms al zijn? Ik had een duidelijk beeld op mijn netvlies en keek in het rond. Zou die dame daar in de hoek...? Nee, dat kòn mijn date niet zijn.

Ik ben nogal een man van de klok en weet wel dat niet iedereen zo stipt is als ik. Maar na 20 minuten ging blijde verwachting over in ergernis: was ik f*cking gedumpt dan? Ik had wel een 06 meegekregen. Bellen, geen gehoor. Kwade SMS gestuurd, kopje thee ingeruild voor een lekkere kelk La Chouffe. Internetdaten? story of my life.

Een uur verder
Na enkele telefoontjes aan vrienden waar vrouwen in het algemeen en internetdating in het bijzonder er niet genadig afkwamen, startte ik de computer op. In de mailbox die ik gebruik voor dating zag ik een berichtje van de datingsite dat ik nog niet had opgemerkt. Die ik meestal niet open, omdat het meestal berichtjes zijn in de trant van "Me Miss Loveable, you like me very much". Maar het was een berichtje van mijn date! "Ik ben ziek naar mijn ouders gegaan, heb m'n mobiel
thuis laten liggen en kan hier niet in mijn mail. Kan je dus alleen zo bereiken". Tsja... Dus... Wie weet... wordt vervolgd. Inclusief een lesje in het gebruik van moderne mobiele communicatiemiddelen!

Ik ga op vakantie en ik neem mee...

De vakantie is in zicht... Drie weken naar Zweden staan er op het programma. Rust, ruimte, natuur en blonde dames uiteraard. ;-)

Internet gaat mee op vakantie. Want als je je Facebook niet om de paar uur ververst, wordt je virtueel doodverklaard las ik op verschillende online bronnen 'die het kunnen weten'. Toen ik dat zag, verbaasde ik me er ineens over hoezeer het internet mijn leven beheerst, er onlosmakelijk mee verbonden is. Alle vakantievoorbereidingen vonden plaats via internet. Leuke plekjes spotten om een 'stuga' (huisje) te huren via reissites en de community van google earth. Ticket boeken (prijzen vergelijken!), auto huren, routes uitstippelen via de kleinste wegen in de TomTom.

Het idee dat internet deze keer écht meegaat op vakantie via een betaalbaar pakket voor mobiel internet in het buitenland, geeft me een rustig gevoel. Ook in vlekjes op de kaart als Lilla Edet en Gamleby is mijn derde oog er nu helemaal bij en er is vast een 'buienradar.se' om te kijken of het een dagje musea of een dagje wandelen wordt. Toch jammer, dat stiekem kijken of er een open netwerkje is om even te mailen of het nieuws van thuis te scannen was ook wel spannend. Maar op je beurt moeten wachten in een smoezelig, duur internetcafé met een oneindig trage verbinding is ook niet alles.

Hoewel ik met milde spot mezelf onder de loep neem en zie hoe ik met al die elektronica als een halve cyborg de wereld doortrek, zal ik niet snel deelnemen aan een tv-programma waar ik mijn online bestaan voor een periode zou moeten staken.

Online bén ik en zal ik voor de rest van mijn aardse bestaan ook wel blijven. Beste vrienden, ik ga er even tussenuit. Zoals je niet is het niet onmogelijk dat we elkaar nog even treffen op Hyves, Facebook of ....com, in ieder geval in het najaar weer 'in het echt'!

Aan de jongeren in 2082

Beste jongere,

Het is 15 juli 2008. Ik heb een leuk weekeinde gehad. Ik heb alles gedaan wat jij niet meer mag of kan. Dat begon al op woensdagavond. Met een van een verbrandingsmotor voorzien voortuig dat fossiele brandstof gebruikt (in mijn tijd heette dat een 'bus'), ben ik naar het station gereisd. Het station is een plek waar heel veel mensen samenkomen die reizen van een plek waar ze niet willen zijn naar een plek waar ze niet aan willen komen. Vreemd eigenlijk als je er goed over nadenkt, maar zo gingen die dingen in 2008.

Enfin, vanaf dit zgn. station ben ik in 40 minuten naar Schiphol gereisd. Toen lag daar inderdaad nog een vliegveld ja. Misschien woon jij wel op een voormalige startbaan! Zo'n luchthaven was destijds een merkwaardig overslagpunt voor reizigers. Omdat de samenleving in de greep van terroristen was, werd er alles aan gedaan om bomaanslagen en ander leed te voorkomen. Nagelknippertjes en flesjes water mochten niet mee op reis. En hoewel het communisme in 2008 zo'n beetje wel was afgeschaft, moest ik op Schiphol toch overal lang in de rij staan.

Tsja, beste jongere van 2082, daarna gebeurde er toch iets waarvan jouw generatie zou moeten gruwen. Zodra de vliegtuigmotoren startten werden er miljoenen trilobieten- en pleistocenen plantenlijkjes de lucht ingeblazen. De lúcht? Inderdaad, dat spul waar jij nu adem van haalt. Daar zijn we namelijk goed in, in 2008, het verbranden van antiek spul.

Vanuit het vliegtuig kon ik goed neerkijken op de wereld van toen. Voorzover het oog reikt linten van betonnen paden (snelwegen noemden we dat; plekken waar mensen in individuele fossiele brandstofverbrandertjes gezellig samen stilstaan in zgn. files).

Ik heb een leuk weekeinde gehad. Op de plek waar ik heen ging is nog veel natuur te vinden. Echte natuur en niet het surrogaat dat jouw mamma en pappa jou tonen op je holoscherm. In 2008 zijn er nog plekjes waar je lekker kunt dwalen en je alleen op de wereld kunt wanen.

Kind van 2082, ik benijd je niet. Sterker nog, ik ben blij dat ik nu leef en niet dan. Zoek in je database het woord Kooyanisqatsi eens op. Dat is een woord uit de indianentaal Hopi. Dan weet je wat ik bedoel. Er is ook een mooie film van uit 1982. Die heb ik gisteren weer eens bekeken en ik was weer onder de indruk. Voor jou hoop ik dat we de boodschap serieus hebben genomen en ik wens je oprecht een leuk leven daar in het verre 2082.

Foto-blog: GFT-bak nieuwe stijl

Niet in Aerdenhout of Wassenaar, maar in Utrecht zag ik deze GFT-bak 'NT'